Leesvoer #4: Vingerafdruk van verdriet

Leesvoer #4: Vingerafdruk van verdriet

Vorig jaar ben ik twee belangrijke personen verloren en dat bracht me aan het lezen over rouw en verdriet. Ik stond er wat sceptisch tegenover want wat gaat een boek mij meer vertellen? Hoe ga ik hier in godsnaam troost in kunnen vinden? Door mijn sceptisch gevoel begon ik met het dunste boek uit de reeks van Manu Keirse, Vingerafdruk van verdriet. Amper zesennegentig pagina’s. Wat heb ik ervan onthouden?


1. Me sterk houden moet niet altijd

Het afgelopen jaar ben ik mezelf meermaals tegengekomen. Niet alleen droevig, ook in woede, teleurstelling en schaamte. Opluchting en dankbaarheid kwamen ook af en toe naar boven. Ik kwam mezelf meestal tegen tussen vier muren, liefst met de deur op slot. Onze omgeving moedigt ons meestal aan om sterk te blijven en onze gevoelens onder controle te houden want dan zijn we goed bezig maar het tegenovergestelde is echter de realiteit. Deze gevoelens zijn niet programmeerbaar. Ze moeten er gewoon uit omdat dat een deel van het verwerkingsproces is.


2. Alles is anders en dat is normaal

Het werk heeft zich hervat, mijn reizen worden semi gepland (ondertussen ook her-planned of geannuleerd) en ik schrijf verder aan mijn blog. Toch is alles anders. Men gaat er snel vanuit dat het verdriet dat niet meer wordt aangeraakt, sneller voorbij gaat maar dat is allesbehalve waar want alles wordt anders.


3. Verdriet komt in golven

Rouw valt te vergelijken met de golven van de zee. Op bepaalde momenten zijn ze klein en worden ze nauwelijks opgemerkt. Op andere momenten kan een felle golf de voeten onder je wegvegen. Het verlies van mama & bomma kan bij momenten naar de achtergrond verdwijnen, maar een liedje of een voorwerp uit het ouderlijk huis kan weer een serieuze golf uitlokken.


4. Verwerken vraagt tijd

In een tijd waarin alles snel gaat en men dadelijk alles kan vervangen, is het moeilijker te accepteren dat iets tijd vraagt. Verdriet verwerken betekent ook bewust door een moeilijke tijd gaan. Door te erkennen dat iemand er niet meer is ga ik bewust om met die tijd. Die kleine en grote golven vallen beter te trotseren.


5. Vrouwen zijn anders dan mannen in hun rouwproces

Mannen neigen er meer toe om analytisch te denken. Ze zijn gericht op het oplossen van problemen. Vrouwen willen hun emoties uiten en delen. Toen ik het las was ik eigenlijk niet verrast en toch heb ik vaak in een ‘innerlijk‘ conflict gezeten. Want waarom reageert papa niet hetzelfde als mij? Ondertussen heb ik me erbij neergelegd dat niet alleen mannen of vrouwen maar iedereen op zijn eigen manier verwerkt.


6. Vertroeteling is nodig

Alles waarvan ik enigszins kon genieten heb ik mezelf het afgelopen half jaar gegund. Er zijn heel veel fijne momenten waarnaar ik kan terugkijken. Mijn verjaardag in Wenen, een bezoek aan mijn vriendin in Hamburg, heel veel wandelingen en nieuwjaar in Edinburgh. Daardoor kan ik hardop zeggen dat het tot nu toe niet slecht is geweest want die kleine moments of light waren er en daar heb ik zelf voor gezorgd.


7. Vasthouden aan het materiële

Vaak denkt de omgeving er goed aan te doen iemand weg te houden van alles wat aan de overledene herinnert. Deze reactie ontstaat uit de neiging zich af te wenden van het verdriet in plaats van zich ernaar toe te wenden.

Als er iets is waarin ik mezelf kan herkennen is het dat bijhouden van spullen. De spullen van mama geven me het gevoel dat ik dichtbij haar ben. Als alles te snel weg zou gaan zou er voor mij een gevoel van veiligheid verloren gaan. Uiteraard kan ik niet alles bijhouden. Dit weekend besefte ik dat wat ik een maand geleden wou bijhouden, plots minder belangrijk voor me is. Ik kon dus weer een stukje afstand nemen en dat had zijn tijd nodig.


8. De vingerafdruk van verdriet meedragen in het leven

Wat ik altijd hoor terugkomen is dat je verdriet moet meedragen in het leven. De ander moet niet vergeten worden om van het leven te kunnen houden. Het is door de combinatie van de herinnering en de nieuwe manier van ‘zijn‘ dat het heden en de toekomst kan worden verrijkt. Zonder het verleden te vergeten want dat is wat jou vandaag vormt.

Ik ben sterker dan voordien.

Deze maand werd ons bomma 95 jaar. We zouden vandaag samenkomen met familie om dit, gewoon zoals altijd, te vieren. Corona gooit helaas roet in het eten maar ongetwijfeld gaat dit moment niet zomaar aan ons voorbij. Gelukkige verjaardag lieve bomma! Drie dikke kussen, Tina.


Ander interessant leesvoer kan je hier terugvinden.
Interesse in het boek Vingerafdruk van verdriet? Dan moedig ik je aan dit boek te kopen via Belgische handelaars! Standaard boekhandel is er eentje van.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.